Kimin yolunu dürüstçe açtığını hatırlayan toplumlar ayakta kalır.
Şunu kabullenmek zorundayız
Herkes hayatımıza kalıcı olmak için girmez.
Bazıları sadece bir işaret fişeğidir.
Yolu gösterir, ama yürümez.
Ve bu kötü bir şey değildir.
Asıl mesele, vesile olanı putlaştırmadan, yürüyeni inkâr etmeden dengeyi koruyabilmektir. Çünkü insan ancak bu dengeyi kurabildiğinde hem ilişkilerinde hem toplumda gerçekten özgürleşir.
Sonuç basit ama ağırdır
Minnetle değil, saygıyla bağ ile kurulur. Bağımlılıkla değil, güvenle yol alınır.
Gerisi… Gürültüdür.
Elbette bu tabloya bir parantez açmak gerekir.
Bu işi meslek olarak yapan, danışmanlık, mentorluk, aracılık ve stratejik yönlendirme alanlarında mesai harcayan insanlar vardır. Onlar için “tanıştırdın, tamam bitti” denemez. Çünkü orada görünmeyen emek, zaman, takip ve sorumluluk vardır. Bu emek, niyetle değil profesyonel bir çerçeveyle değerlendirilir.
Vesile olmakla, işi yapmak arasındaki fark tam da burada başlar.
Biri insanî bir temas, diğeri sistemli bir emektir.
Bu ayrımı netleştirmek hem ilişkileri kirlenmekten korur hem de gerçekten emek verenlerin hakkını teslim eder. Danışmanlık emeğiyle kurulan bağlar başka bir yazının konusu…
orada güven, sınır ve bedel bambaşka bir zeminde ele alınmalıdır.
O yüzden burada duralım.
Bu yazı vesileyi anlattı. Yürümeyi ve varmayı…
Bir sonraki yazıda ise, yolu birlikte inşa edenlerin hakkını konuşuruz.
AŞK’LA
Özlem Tunç
Toplumsal analizleri ve özgün bakış açısıyla ajansımızın vizyoner kalemlerinden biri.
Tüm Makaleleri Görüntüle