Bu Bir Gidişat Değil, Göz Göre Göre Gelen Bir Çöküştür

Artık yaşananları “son dakika” başlığıyla geçmek yetmiyor.

Çünkü bu haberler ani değil.

Bu şiddet sürpriz değil.

Bu ölümler, bir gecede ortaya çıkmadı.

Kadınlar öldürülüyor.

Çocuklar hayattan koparılıyor.

Evler, uzun zamandır güvenli değil.

Ve biz her seferinde aynı soruya sığınıyoruz:

“Nasıl oldu?”

Oysa asıl soru bu değil.

Asıl soru çok daha net: Neden engellenmedi?

Şiddet bir anlık öfke değildir.

Bu yaşananların mutlaka bir öncesi vardır.

Duyulan sesler, görülen işaretler, bilinen riskler vardır.

Ama çoğu zaman bu işaretler “aile meselesi” denilerek geçiştirilir.

“Bir şey olmaz” denir.

“Sonra bakılır” denir.

Koruma kararları vardır ama çoğu zaman sadece dosyalarda kalır.

Uzaklaştırmalar vardır ama sahada karşılığı zayıftır.

Yasalar vardır ama uygulama iradesi eksiktir.

Sorumluluk vardır ama muhatabı belirsizdir.

Sonra ne olur?

Bir kadın daha eksilir.

Bir çocuk daha susar.

Bir ev daha dağılır.

Ve toplum olarak en tehlikeli noktaya gelinir:

Alışmak.

Kadın cinayeti haberleri sıradanlaşır.

Çocuk ölümleri sayıya dönüşür.

“Bir olay daha” denir ve hayat kaldığı yerden devam eder.

Oysa burada sıradan olan hiçbir şey yoktur.

Bu yaşananlar münferit değildir.

Bu, önlenemeyen değil, önlenmeyen bir şiddet döngüsüdür.

Sorumluluk sadece faili işaret etmekle sınırlı değildir.

Görüp susanların,

duyup geçiştirenlerin,

riskleri bilip önlem almayanların da payı vardır.

Bu bir suçlama değil.

Bu, bir tespittir.

Çünkü bir toplum kadınlarını ve çocuklarını koruyamıyorsa,

orada bireysel hatalardan çok,

işlemeyen mekanizmalar konuşulmalıdır.

Artık rakamlarla avunmak istemiyoruz.

Artık istatistik değil, insan konuşmak istiyoruz.

Bir sonraki manşeti atmamak için,

bir sonraki haberi yazmamak için,

bir sonraki “keşke”yi kurmamak için…

Bu bir çağrı değil.

Bu bir hatırlatma da değil.

Bu, geç kalmadan duyulması gereken son uyarıdır.

Çünkü bu sessizlik devam ederse,

yarın yazılacak başlık şimdiden bellidir:

“Yine geç kalındı.”